Sukha

Sukha tłumaczy się najczęściej jako „wygodny”, „przyjemny”, „szczęśliwy”. Według niektórych słowo to powstało z połączenia słów “su” oraz “kha” i początkowo oznaczało dobrze umiejscowiony otwór, w który wpasowuje się oś wozu lub rydwanu, kojarzyło się więc z niczym niezakłóconą, wygodną jazdą. Według Patañjalego „sukha” jest jednym z atrybutów asany. „Asana jest stabilna i wygodna” – pisze w swoich Yogasūtrach (sthirasukham āsanam || YS 2.46 ||). A zatem kiedy przyjmujemy pozycję jogiczną, powinno nam towarzyszyć odczucie przyjemności i wygody. Jeśli tego brakuje, jesteśmy trochę jak pasażer wozu, którego oś jest źle dopasowana do koła – odczuwamy lęk, dyskomfort, ryzykujemy, że zdarzy się coś niedobrego. Przeciwieństwem sukha jest duḥkha – niewygoda, dyskomfort, nieszczęście. Kiedy staramy się zrobić coś na macie na siłę, gdy powodowani przerostem ambicji przekraczamy granicę bólu czy rozsądku, stajemy się dla samych siebie źródłem duḥkha. Zaprzeczamy wówczas istocie jogi, która z założenia miała wyzwolić nas z cierpienia, a więc pomóc odnaleźć szczęście (sukha).