Asteya

Asteya znaczy dosłownie „nie kradzenie” i zwykle odnosi do powstrzymywania się od zabierania komuś jego/jej szeroko rozumianej własności. Asteya jest u Patañjalego jedną z zasad postępowania (tzw. yamy) czyli zasad etycznych, które stanowią wielkie zobowiązanie (mahāvrata) jogina i pozwalają mu na odpowiednie uregulowanie relacji ze światem zewnętrznym. Zdaniem autora Yogasūtr, jogin, który jest „ugruntowany w asteya” (asteyapratiṣṭhāyāṃ) doświadcza obecności wszelkich bogactw (YS 2.37). Sposobem na ugruntowanie się w asteya jest praktykowanie dystansu i obojętności wobec pokusy posiadania przedmiotów należących do innych. Według wybitnego komentatora Yogasūtr, Hariharānandy  Āraṇyi, dzięki takiemu brakowi zazdrości, zachłanności czy pożądliwości jogin zmienia się w osobę budzącą powszechny szacunek i zaufanie. Można także powiedzieć, że brak zainteresowania przedmiotami, które nie są nasze jest wyrazem całkowitego zadowolenia z tego, co posiadamy. A zatem jeśli nie zabieramy niczego nikomu ani nie przejawiamy intencji czy pragnień posiadania czegoś, co do nas należy, mamy wszystko – faktycznie więc doświadczamy obecności wszelkich bogactw.